زاوش(وبلاگ شخصی محمد جواد سجادی)

همیشه باید خواننده ی دچار تهوع ، استفراغ کننده ، ظریف ، نازک معده و حساس را پیش بینی کرد تا مبادا سر خط داستانی که پیر نویسنده اش در لابه لای لغت نامه ها و اصطلاحات و فرهنگ ها در آمده به یکباره زیر آواری از مواد آبکی لزج ِ به هم پیوسته گم شود.

حالا اگر این وسط دانشمند کنجکاوی پیدا شود که ذره بینی به دست بگیرد و جزئیات آگراندیسمان شده ی فاجعه را موشکافانه و به دقت از نظر بگذراند متوجه خواهد شد که این اتفاق ،تنها و تنها در پی پرخوری های بیرحمانه ی خواننده حادث شده و هیچ ربطی به داستان و نویسنده ی آن ندارد.

................................

به نام خدا

جناب حضرت نائب

   خدا می داند چند بار دیگر باید بگویم تا با باورتان شود. گیرم که دوره ی بروبروی جناب نائب را ندیده باشید،بالاخره حتما جایی یا از کسی شنیده اید،شاید هم در تکه پاره های جرائدی که بقال سر کوچه در آن سبزی می پیچد یا دم عید با آن شیشه های زنگار گرفته ی خانه تان را با آن پاک می کنید خوانده باشید...

    نمی دانم چطور است که این روزها به هر کس می رسم،هیچ چیزی در مورد آن یادش نیست.مگر می شود حافظه ی تاریخی آدم ها،به همین سرعت آنقدر گرد وخاک بگیردکه آن واقعه کلا محو شود،برود پی کارش...

این آن چیزی است که نمی توانم باور کنم ومرا سخت آزار می دهد.